من گشته ام نبود. تو دیگر نگرد ، نیست

سلام واقعا زیبابود

این روزها باید همه چیز را پنهان کرد

مشقت پنهان کردن دشوار نیست طاقت فرساتراز همه اینها آن است که دراین میان تنها وبیکس باشی و بغضی به طول  یک عمر رادرگلو پنهان کنی وهیچ شانه ای نباشد تا برآن سر بگذاری وغربت یک عمر تنهایی را اشک بریزی

فوق العاده بود 

عاشق شدن چيز ساده ايست . . . مهم عاشق ماندن است ، بي انتها.. بي زوال.. تا ابد.. بي منت....!  

هراسان

در ایستگاه به انتظار ایستاده ام

می ترسم

بعد از این همه سال

چگونه با تو روبرو شوم

اما

قطاری که از دور می آید

بدون هیچ توقفی

به راه خود

ادامه می دهد

 روزی که خورشید

از غرب طلوع کند

گل رز 

بوی شقایق دهد

و زمین 

از تسلط خدا خارج شود!


از تو دل خواهم کند . . .

با توام

               ای لنگر تسکین!

ای تکان های دل !

               ای آرامش ساحل!

با توام

      ای نور !

             ای منشور !

ای تمام طیف های آفتابی!

ای کبود ارغوانی!

ای بنفشابی!

با توام ای شور ! ای دلشوره ی شیرین !

با توام 

ای شادی غمگین!

با توام

        ای غم!

            غم مبهم !

ای نمی دانم !

هر چه هستی باش!

                          اما کاش...

نه جز اینم آرزویی نیست:

هر چه هستی باش

!

                             اما باش!

ziba boooood....

من زنم ... با دست هایی که دیگر دلخوش به النگو هایی نیست که زرق و برقش شخصیتم باشد من زنم .... و به همان اندازه از هوا سهم میبرم که ریه های تو میدانی ؟ درد آور است من آزاد نباشم که تو به گناه نیفتی قوس های بدنم به چشم هایت بیشتر از تفکرم می آیند دردم می آید باید لباسم را با میزان ایمان شما تنظیم کنم دردم می آید ژست روشنفکریت تنها برای دختران غریبه است به خواهر و مادرت که میرسی قیصر می شوی دردم می آید در تختخواب با تمام عقیده هایم موافقی و صبح ها از / دنده دیگری از خواب پا میشوی تمام حرف هایت عوض میشود دردم می آید نمی فهمی تفکر فروشی بدتر از تن فروشی است حیف که ناموس برای تو وسط پا است نه تفکر حیف که فاحشه ی مغزی بودن بی اهمیت تر از فاحشه تنی است من محتاج درک شدن نیستم / دردم می آید خر فرض شوم دردم می آید آنقدر خوب سر وجدانت کلاه میگذاری و هر بار که آزادیم را محدود میکنی میگویی من به تو اطمینان دارم اما اجتماع خراب است نسل تو هم که اصلا مسول خرابی هایش نبود میدانی ؟ دلم از مادر هایمان میگیرد بدبخت هایی بودند که حتی میترسیدند باور کنند حقشان پایمال شده خیانت نمیکردند .. نه برای اینکه از زندگی راضی بودند نه ...خیانت هم شهامت میخواست ... نسل تو از مادر هایمان همه چیز را گرفت جایش النگو داد ... مادرم از خدا میترسد ... از لقمه ی حرام میترسد ... از همه چیز میترسد تو هم که خوب میدانی ترساندن بهترین ابزار کنترل است دردم می آید ... این را هم بخوانی میگویی اغراق است ببینم فردا که دختر مردم زیر پاهای گشت ارشاد به جرم موی بازش کتک میخورد باز هم همین را میگویی ببینم آنجا هم اندازه ی درون خانه ، غیرت داری ؟؟ دردم می آید که به قول شما تمام زن های اطرافتان خرابند ... و آنهایی هم که نیستند همه فامیل های خودتانند .... مادرت اگر روزی جرات پیدا کرد ازش بپرس از سکس با پدر راضی بود ؟؟؟ بیچاره سرخ می شود .... و جوابش را ... باور کن به خودش هم نمی دهد ........... دردم می آید از این همه بی کسی دردم می آید

salam az veblog shoma kheyli khosham miad kheyli ghashang minevisid.

تمام دارایی ام این بود
علاقه یی که از چشمانم سر می خورد
وبیقراری روحی خسته
که با کفش های سفر آرام می گرفت
مسافرم
و تنهایی ام را در چمدانم پنهان می کنم
دارم لباس هایم را
وخودم را جمع می کنم
و این نامه را برای تو می نویسم
دخترم !
مادرت زیبا بود مهربان بود
و آرزوهای کوتاهی داشت
او مربع کوچکی برای زندگی
مستطیل لاغری برای خوشبختی تو
و دایره ای خلوت برای بازگشتن من می خواست
من ریاضی نمی دانستم
و می دانم که جبر این نامه را به دست تو نمی رساند
دخترم !
فقر ، پیراهن تنگی دارد
و مادر بی حوصله ی تو
بی آنکه تو را بزاید
از من طلاق گرفت !

خداوندا ... مرا به بزرگی چیزهایی که داده ای آگاه و راضی کن!

تا کوچکی چیزهایی که ندارم آرامشم را برهم نریزد ...

دکتر شریعتی

اگر می دانی در این جهان كسی هست

كه با دیدنش رنگ رخسارت تغییر می كند

وصدای قلبت آبرویت را به تاراج میبرد ،

مهم نیست كه او مال تو باشد ،

مهم این است كه فقط باشد :

زندگی كند ، لذّت ببرد

و نفس بكشد

to ham hamash to neti ke

mohem ni

to ham javab nade

مرا تنگ در آغوش بگیر

روح من لباسی بود به رنگ آبی آسمان
روی صخره‌ای گذاشتم آن را  کنار دریا
و عریان به سوی تو آمدم و برایت زن شدم.
چنان زنی پشت میز تو نشستم
جامی درکشیدم و عطر گل‌های سرخ را
خیال کردی که زیبایم 
کسی را به یادت می‌آوردم در رویاهایت.
همه‌چیز از یادم رفته بود. 
کودکی‌ام و وطنم.
می‌دانستم که نوازش‌های تو مرا به اسارت می‌برند
با لبخند آینه‌ای به دست می‌گیری و 
می‌خواهی خودم را تماشا کنم
شانه‌های خاکی‌ام را می‌بینم که از هم جدا می‌شوند
و زیبایی بیمارم را 
که آرزویی جز فنا ندارد
آه! مرا تنگ در آغوش بگیر، 
به هیچ‌ چیز نیاز ندارم.

سلام خسته نباشی هم متن پروفایلت را خوندم هم وبلاگتون را خیلی قشنگ واموزنده بودند وجالب حالا با این وصفی که از عشق کردی ارزش داره که کسی باز هم عاشق بشه

 آقا سينا خدا قوت.بنظرم همه روضه ها ومرثيه هاي سنگين حسرت وافسوس عمر آدمي،درهمين يك بيت شعرسپيد جمع شده:ناگهان چقدر زود دير ميشود

che shere ghashangi shirin

همیشه دیره

همیشه

می شویمت از دامنم، ای لکّه ی ننگین من
دارد سبکتر می شود بار دل سنگین من !
 
با تیشه ات محکم  بزن، بر کوهِ غم  فرهادوار
حالا که گیر افتاده ای در قصّه ی شیرین من!
 
با گریه ام می شویمت، تاب وُ تب دیوانگی
ای خنده ی اجباری و ُ افسانه ی غمگین من!

 
امشب که عقدم کرده ای با مِهر آب و آینه
حتّی غزل رقصیده در دنیای آهنگین من
 
بشکن من ِ افسرده را، آخر صنم بودا *که نیست
دیواری از ایمان بکش از کعبه ات تا چین من !
***
حوّا خودش آدم شد از آوارگی روی زمین
اینگونه ارشادم نکن ، پیغمبر ِ بی دین من

لبخند چشم تو

تنها دلیل من که خدا هست و این جهان زیباست

وین حیات عزیز و گرانبهاست

لبخند چشم توست

هرچند با تبسم شیرینت

آنچنان از خویش میروم که نمیبینمش درست

لبخند چشم تو در چشم من وجود خدا را آواز میدهد

درجسم من تمامی روح حیات را پرواز میدهد

جان مرا که دوریت از من گرفته است

شیرین و خوش دوباره به من باز میدهد

(فریدون مشیری)

بسیار زیبا ودردمندانه بود 

man ham,,,

وفا نکردی و کردم، خطا ندیدی و دیدم
شکستی و نشکستم، بُریدی و نبریدم

اگر ز خلق ملامت، و گر ز کرده ندامت
کشیدم از تو کشیدم، شنیدم از تو شنیدم

کی ام، شکوفه اشکی که در هوای تو هر شب
ز چشم ناله شکفتم، به روی شکوه دویدم

مرا نصیب غم آمد، به شادی همه عالم
چرا که از همه عالم، محبت تو گزیدم

چو شمع خنده نکردی، مگر به روز سیاهم
چو بخت جلوه نکردی، مگر ز موی سپیدم

بجز وفا و عنایت، نماند در همه عالم
ندامتی که نبردم، ملامتی که ندیدم

نبود از تو گریزی چنین که بار غم دل
ز دست شکوه گرفتم، بدوش ناله کشیدم

جوانی ام به سمند شتاب می شد و از پی
چو گرد در قدم او، دویدم و نرسیدم

به روی بخت ز دیده، ز چهر عمر به گردون
گهی چو اشک نشستم، گهی چو رنگ پریدم

وفا نکردی و کردم، بسر نبردی و بردم
ثبات عهد مرا دیدی ای فروغ امیدم؟       

این که با من هستی و من را نمی بینی غم است
این که بامن باشی و با غیر بنشینی غم است
این که دردم را بدانی و ، نسازی چاره ای
این که درد هر که را ، درمان و تسکینی غم است
غم مپرس از من چه باشد؟ خود بگوید چیستم!
خوار و زار افتاده در گرداب غمگيني غم است
مهربانی و صفای ِ دل ، مرا از عمر بَس !
حیف باشد گر بگویم ؛ فقر و مسکینی غم است!
جور ایام و جفایت را تحمل می کنم
این که دور از تو نهم سر را به بالینی غم است